ponad 10 lat razem

Redakcja: Kiedy zaczęłaś się interesować życiem artystycznym?

B.P: Hhmmmm... to strasznie trudne pytanie! Nie mam zielonego pojęcia bo wydaje mi się, że siedzę w tym wszystkim praktycznie od zawsze. Ale jak się tak dokładniej zastanowić... to chyba było w przedszkolu i to raczej życie artystyczne zainteresowało się mną... bo ja sama nie zdawałam sobie sprawy, że mogę cokolwiek potrafić. Pani przedszkolanka wysłała mnie na pierwszy konkurs piosenki i... tak to się zaczęło.

Redakcja: Osiągasz wiele sukcesów, zarówno w konkursach recytatorskich i wokalnych. Możesz nam o nich opowiedzieć?

B.P: Bliżej mi chyba do śpiewania, jednak konkursy recytatorskie też się zdarzały. Było tego sporo... (tzn. konkursów, bo sukcesów wcale nie aż tak wiele) Kiedyś brałam udział we wszystkim, co się tylko dookoła mnie działo, ale to wcale nie było dobre, teraz staram się skupiać na tym co tak naprawdę ma jakiś głębszy sens. Mam nadzieję że to przyniesie oczekiwany efekt.

Redakcja: Grasz w Krakowskiej grupie teatralnej De Oriunde. W jaki sposób trafiłaś aż do krakowskiego teatru?

B.P: To wszystko było potwornie spontaniczne. Wieczorem, dzień przed przesłuchaniami znalazłam informację w internecie. Bez większego przygotowania pojechałam sama do Krakowa, coś tam zaśpiewałam, powiedziałam kawałek tekstu i... udało się. Od października spędzam tam każdy weekend. Mam zajęcia z flamenco, tańca współczesnego, aktorstwa i śpiewu. Mam nadzieję, że już niebawem uda mi się zagrać w spektaklu, nad którym grupa pracowała przez ostatni rok „Dzwonnik z Notre Dame” . Oprócz zajęć w De Oriunde często pojawiam się w Krakowskiej Szkole Termalnej na konsultacjach z tamtejszymi profesorami, a już niebawem będę również brała lekcje śpiewu i aktorstwa u aktorki Wrocławskiego teatru muzycznego na Capitolu.

Redakcja: Udzielasz się także w harcerstwie. Czy sprawia Ci to zarówno przyjemność jak i satysfakcję?

B.P: Sprawiało mi to ogromną frajdę... kiedy tylko miałam na to czas. Zbiórki mojej drużyny odbywają się niestety w sobotę, kiedy jestem w drodze do Krakowa. Jednak kiedy tylko mogę staram się brać udział we wszystkich biwakach, warsztatach czy też harcerskich uroczystościach.

Redakcja: Czy nadmiar zajęć wymaga wielu wyrzeczeń?

B.P: Hmm... to zależy od tego, co dla kogo jest tak naprawdę ważne. Dla mnie wyrzeczeniem byłoby zrezygnowanie z życia artystycznego. Owszem, wszystko odbija się na ocenach, nie mam tyle czasu dla przyjaciół ile bym chciała no i nie mogę już angażować się w harcerstwo. Najbardziej jednak chyba doskwiera mi zmęczenie. Po całym tygodniu nauki przydałby się weekend. No i przez to wszystko jestem „ciut” nierozgarnięta, o wielu ważnych rzeczach zapominam i czasem sama się w tym wszystkim gubię. Taka... zakręcona jestem trochę. Ale ja nie potrafię nic nie robić. Wyznaję zasadę, im więcej na głowie tym życie jest ciekawsze. Nie zamieniłabym się z nikim!


Redakcja: Dziękuję bardzo za rozmowę i życzę dalszych sukcesów.

B.P: Dziękuję.